Online lees je het overal: We Will Rock You staat niet bekend om zijn diepgaande verhaal, maar het is een gezellig avondje uit voor de hele familie. Nou, op dat eerste deel kan ik volmondig ja zeggen. Het verhaal is inderdaad flinterdun. Zo dun dat je er bijna doorheen kijkt naar de decors erachter.
Wat mij werkelijk het meest stoorde was het script dat Scaramouche ten deel viel. Geforceerd, overgespeeld, en af en toe zo houterig dat ik me afvroeg of de schrijvers zelf ooit een musical hebben gezien. Dat is des te zuurder omdat Magtel de Laat iemand is die ik hoog heb zitten. Zingend is ze sterk, meer dan sterk. Maar met dit instrumentarium leek het zo nu en dan gevaarlijk veel op zondagstheater in een dorpshuis ergens in de Achterhoek.
Dan Lucas Hamming. Lucas Hamming is Lucas Hamming. Hij trekt zijn strot open en er staat iemand. Bijna jammer dus dat zijn rol zo beperkt is en dat de verdeling van de duetten net in zijn nadeel uitkomt. Met zoveel talent voelt dat als een gemiste kans, en niet zo’n kleine.
Voor de Killer Queen hadden we een understudy: Kim Reizevoort. Laten we het over de invulling en het script niet hebben, maar wat een stem. Die maakt alles goed. Ze mogen haar wat mij betreft vaker inzetten. Veel vaker.
En toch. Hoe dunner het script, hoe grappiger de momenten waarop de voorstelling zichzelf even vergat en gewoon lekker actueel werd. Bertje Doperwtje voor Alkmaar. Een motor die het aflegt wegens benzinegebrek door de sluiting van de Straat van Hormuz. Dat gaf de voorstelling iets wat er eigenlijk niet in zat. Relevantie. En dat smaakte naar meer.
We Will Rock You is gewoon een avond Queen. Niet meer, niet minder. Als je dat weet en je verwachtingen een beetje bijstelt, ga je waarschijnlijk zwaaiend naar huis. Vanuit het spotlicht bekeken redt deze show zichzelf op de muziek, en dat zegt misschien wel alles.
