Het zonnetje schijnt, Pasen is al lang achter de rug, dus laat ik eens een deepdive doen in de verschillende producties van Jesus Christ Superstar. Sommige heb ik nog vrij recent gezien, sommige zijn een mooie herinnering die ik ga proberen terug te brengen.
- 1
Nederlandse Productie 2005
Een van mijn all-time favorieten, omdat ik oprecht nog nooit een musical zo fantastisch vertaald heb gevonden. Het gaat om de Nederlandse productie uit 2005. Met namen die je nu veel te weinig meer ziet in de Nederlandse theaters: Dieter Troebelen als Jezus, Martin van der Starre als Judas, Jamai als Simon en Casey Francisco als Maria. Een productie die voor mij zeker in de top 10 Nederlandse producties ooit thuishoort. Met voor mij als absoluut hoogtepunt "Hoe Moet Ik Van Hem Houden", als volledige a-capellaversie. Ik hoop nog steeds dat dit trucje ook ooit in een Engelstalige productie wordt overgenomen. Maar ook de rauwe stem van Martin, de foutloze Dieter en de bom aan energie van Jamai maken dit een productie die nagenoeg foutloos is. Grappig feitje: Marcel Veenendaal (je weet wel, die van di-rect) was apostel Filippus.
Bekijk op YouTube →9.1/10 - 2
2000 Revival
De eerste officiële revival van de originele productie. Waar 1973 bekendstaat als de grondlegger van het verhaal, is 2000 voor mij het moment dat er meer was dan alleen het nazingen van de originele liedjes. En dit begint met de rake, maar bijna schelle noten van Jérôme Pardon. Een stem waar je echt even aan moet wennen, maar die je daarna niet meer loslaat. Een Judas die er echt voor Jezus wil zijn, maar het gewoon niet meer kan. Glenn Carter als Jezus is vanaf seconde één geen acteur meer. Een van de allergrootste comedians, Rik Mayall, neemt de plek van Herodes in. Een absolute maniak. Maar ook Fred Johanson, die Pilatus neerzet zoals ik dat alleen Edwin Jonker heb kunnen zien evenaren. We hebben Fred ook mogen zien als Jafar in Aladdin in Londen, wat een fenomenale acteur is dit. Dit is en blijft voor mij de productie die de basis heeft gelegd voor iedere moderne productie die volgt. Bekijk hier een geweldige Tony Vincent met Simon Zealotes
Bekijk op YouTube →8.8/10 - 3
Nederlandse Productie 2024
De Nederlandse productie uit 2024 mag zeker niet uit dit lijstje ontbreken. Ik moet zeggen dat ik geen fan ben van Jeangu Macrooy, maar na een half uur spelen stond daar voor mij geen acteur meer, maar een echte Jezus. Een absolute 10 voor geloofwaardigheid. Het enige waarmee ik moeite heb, is zijn manier van zingen. Ik heb soms het gevoel dat hij een mond vol water heeft. Dit zit voor mij soms in de weg bij grote uithalen, die in zijn rol best wel centraal staan. Maar waar ik in de 1973-productie de rol van Maria nogal zweverig vind, zet Magtel de Laat haar neer als powervrouw. Lucas Hamming als Judas is vocaal sterk, maar af en toe iets te veel dezelfde maniertjes die voor mij niet nodig zijn. Als Lucas gewoon speelt, is hij een van de beste acteurs en zangers van het Nederlandse theater. En dan natuurlijk onze all-time favorite, Edwin Jonker. Wat Edwin doet, is goed. Voor de rol van Pilatus is hij gemaakt. Een steengoede productie die zeker thuishoort bovenaan in mijn favorieten.
Bekijk op YouTube →8.3/10 - 4
2012 Arenatour
De 2012 Arenatour: Mel C, Tim Minchin, Ben Forster. Een absolute sterrencast, en volgens mij ook de enige manier waarop je een arenaproductie goed kunt zien: op tv. Tim Minchin trapt deze productie af met sterke, loepzuivere noten. Ook Ben Forster is op geen enkel foutje te betrappen. Een paar grappige, wellicht ietwat onnodige aanpassingen, zoals een hardlopende Pilatus met zijn assistent, hadden van mij niet gehoeven. Dit haalde voor mij veel kracht weg van zijn rol. Een van de moeilijkste dingen op toneel vind ik acteren terwijl je aan het acteren bent. Jezelf groot houden, terwijl je eigenlijk voor iemand wilt zorgen. Daar is geen extra laag voor nodig. Melanie Chisholm (Mel C, voor de Spice Girls-fans) speelt een sterke Maria, met vooral een vocaal powerhouse die ze in de strijd kan gooien. Een goede productie, en het begin van "de trap": een decortrucje dat je vervolgens in veel theaters tegenkomt.
Bekijk op YouTube →8.1/10 - 5
Originele Film 1973
De originele film uit 1973 kan gewoon niet afgekraakt worden. Ik bedoel maar, zonder deze versie zouden dit blog en al deze andere producties niet bestaan. Maar is het de beste? Zeker niet. Mijn probleem met deze variant is dat veel een beetje flets voelt. Maar dat is natuurlijk ook de aard des tijds. Zeker "Simon Zealotes", dat in bijna iedere productie als een waar powernummer wordt gebruikt, is hier een soort kerkkoor. Maar dit neemt niet weg dat deze film minimaal nog een keer per jaar wordt gekeken, met natuurlijk als absolute wereldster Ted Neeley, die "Gethsemane" brengt op een manier waar je naar wilt blijven kijken, of de JESUSSSS!! van Carl Anderson, die werkelijk iedereen kent.
Bekijk op YouTube →8.0/10 - 6
Arenatour 2017
De Arenatour met Ted Neeley vind ik lastig om te beoordelen. We zaten erg ver weg, waardoor voor mij het contrast en gevoel van de show wat miste. Wat me is bijgebleven, is een Ted Neeley die de show wegblaast met opnieuw zijn huzarenstukje "Gethsemane". En dat we Yvonne Elliman en Barry Dennen konden "zien" vanaf vier hoog achter. Maar dit was het dan ook wel. Musicals zijn niet voor zalen als Ahoy, musicals horen in het theater.
Bekijk op YouTube →6.8/10 - 7
Live in Concert
Dit is toch wel de mindere van allemaal. En dat is niet omdat Norm Lewis geen goede Caiaphas is, want come on, Norm Lewis is geweldig. Maar omdat John Legend, een maker van zachte, romantische nummers, een rol krijgt waarvoor rauwe kracht nodig is. En die heeft hij niet. Het is echt een goede zanger, echt waar. Maar het stemgeluid is veel te zacht voor de rol van Jezus. Dit trekt voor mij de volledige productie naar beneden. De interactie met het publiek was gaaf, het decor was oké, maar een dikke onvoldoende voor zang en geloofwaardigheid. Je kijkt naar een concert van John Legend, met muziek die niet bij hem past. Voor mij een dikke onvoldoende. Cast op talent, niet op naam.
Bekijk op YouTube →6.8/10
Dan zijn er nog een aantal producties waar ik iets te weinig over weet om dit eerlijk te beoordelen. Adam Lambert als Judas: sterk, goed. Maar in diezelfde productie Cynthia Erivo als Jezus? In een kapotte witte jurk? Wie of wat je ook bent, nummers zingen in soloshows of speciale optredens, doe dat vooral! Ik zal mezelf hier niet populair mee maken, maar hoe groot de sterrencast ook is, ik zou hier niet heen gaan. Zoals je een beetje kunt lezen, vind ik geloofwaardigheid een van de allerbelangrijkste zaken. Dit is voor mij te ver gezocht. Er zal een doelgroep voor zijn, maar ik ben daar geen onderdeel van.
En de laatste, en wellicht wel de allerbeste ooit, is de productie met Sam Ryder. Ik heb een of twee optredens gezien. En ja… goed. Maar ik ben echt wel benieuwd naar verdere optredens. Ik hoop dat we die te zien krijgen.
