Dit is dan wel geen musical, maar verdient wel een plekje op het blog.
Ik kan me een aflevering van The Voice of Holland herinneren waarin iemand doorging, omdat Jeroen van der Boom geen goede reden kon bedenken om deze artiest niet door te laten gaan. Dit is ook een beetje het gevoel dat mij bekruipt na deze voorstelling. Het was gewoon leuk. Er sprong weinig echt uit, maar er was ook zeker niemand slecht.
Maar, er was wel iemand heel erg goed. En echt wel erg goed. Wie mij een beetje kent, weet dat ik een allergie heb voor overdreven gedoe. Maar Jary Sluijter als Scorpius Malfidus weet precies de juiste snaar te raken. Wat is deze gozer heerlijk hysterisch. Al beginnend met hoe hij Voldemort omschrijft met de “Voldemort-heeehehe-lach”. Samen met Martijn Smids als Draco was dit een sterk een-tweetje.
De Magie van het Circustheater
Maar laten we bij het begin beginnen. We werden door mijn schoonouders uitgenodigd om mee te gaan naar Harry Potter en het Vervloekte Kind in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Na een korte wandeling over de boulevard van Scheveningen liepen we naar het theater. En een heel dik compliment voor de stylisten van het Circustheater. Alles was Harry Potter, tot het behang aan toe. Zelfs in de pauze waren de banners omgewisseld naar het moment waar we met de show waren. Een tien voor de beleving rondom de show.
We hadden plekken op rij 1. Dus de tweede rij, hehe. Mooie plekken, en zeker in een show die geen musical is, zijn voor mij expressies op gezichten belangrijk. Kleine trucjes en trekjes van de hoofdrolspelers maken voor mij zo’n show. Daarom zit ik graag redelijk vooraan. We hoefden niet lang te wachten op het eerste stukje magie. Uit het niets verscheen er een hoed in de lucht. Bij de start liep een man in pak naar de hoed toe, zette hem op, en hij startte. Ik heb geen flauw idee wat de rol van deze man was, maar laten we hem voor nu “Magie” noemen. Hij bleek later ook de sorteerhoed te zijn. Hij viel niet op, maar toch ook weer wel. Gewoon best wel een toffe rol. Wat direct opviel was het wat zachte geluid aan het begin. Dit werd vrij snel rechtgezet, maar soms toch lastig te begrijpen dat in een productie die al zo lang draait, dit soort zaken niet standaard goed staan. Maar dat is zeuren.
Wat vooral hele gave effecten waren, was het onenigheidje tussen Draco en Harry. Ze sprongen, waarbij de ondersteuning haast niet te zien was. De wisseldrank-transformaties waren iets meer obvious, maar wel leuk om te zien. Waar het voor mij echt bovenuit stak, was het verschijnen van swingleden achter capes vandaan. Dit was zo retestrak. Een klein effect zonder vuurwerk, maar dit was echt heel tof om te zien. Sowieso was al het verdwijnen en verschijnen echt heel goed gedaan. De scène waarin Albus, Scorpius en Delphi wisseldrank gebruiken, en degenen in wie ze veranderden in dezelfde scène aanwezig waren, is echt iets wat je zonder filmediting normaal gesproken niet zo strak krijgt. Dus een bijzondere shoutout naar het lichtdesign en de choreografie!


Met Zweinsteinexpress-vaart verder
Daar maakten we kennis met Harry, Albus, Ron en Hermelien. Laat ik voorop stellen dat ik het boek niet heb gelezen, dus ik ging er ook volledig blanco in. Ik dacht: die kinderen zoeken elkaar op en we zien een theatershow van wat we de afgelopen acht films al hebben gezien. Maar niets was minder waar. Er was meteen een connectie tussen Scorpius en Albus.
We gingen vervolgens in een noodgang door de eerste drie jaar heen met Harry en Albus. Hier werd het voor mij wat moeizamer om naar te kijken. Ik vind Ward van Klinken echt een fenomenale zanger, maar in een show zonder muziek valt het spel op. En bij Valentijn (Harry) en Ward voelde het soms alsof ik naar het oplezen van een script zat te luisteren. Het voelde weinig natuurlijk. In een show waarover je online alleen maar leest over de effecten, ga ik op zoek naar het verhaal. Dat werd hier wat lastig. Maar door het giga hoge tempo ook weer niet zo erg.
Ron Wemel
Bij wie alles natuurlijk voelde, was Hayo de Kruijf als Ron Wemel. Helemaal niets voelde gemaakt. En oprecht grappig. We hebben alle films wel meerdere malen gezien, en je zag gewoon een volwassen versie van Ron. Iets wat echt niet makkelijk is, en steengoed neergezet.
Draco Malfidus
Ditzelfde geldt voor Draco, die precies de juiste toon raakt met een nieuwe fase waarin hij en Harry zitten. Echt ouders die het nooit helemaal goed met elkaar hebben kunnen vinden, maar elkaar respecteren zonder “gemaakte nieuwe haat”.
Scorpius Malfidus
Dan is het nu wel tijd om het even over Scorpius te hebben. Ik werd van tevoren al gewaarschuwd voor een hysterische middag, maar wist niet goed wat ik kon verwachten. Maar het is gewoon nonstop lachen met hoe Jary de rol invult. Schreeuwen, in het oor van zijn vader fluisteren, weer op de grond liggen, janken, juichen. Geweldig. Vooral het moment dat hij erachter komt dat hij alles weer rechtgezet had en een soort aanval kreeg, waarbij zelfs zijn medespelers een lachje niet konden onderdrukken. Wat een gast. En hij kan ook nog zingen! Ik hoop oprecht meer van hem te zien in de kleinere reizende producties.
Hermelien Griffel
Ook Carolina Dijkhuizen als Hermelien verdient een moment. Carolina kan acteren, dat staat buiten kijf. Maar elke show dat we haar niet horen zingen, voelt als een gemiste kans.
Conclusie
Gewoon een leuke productie, en ik snap dat deze een paar maanden een podium krijgt in het Circustheater. Ik raad u aan om na afloop heerlijk uit te buiken met twee uur lang vlees knagen bij Rodizio, tegenover het theater. Ook dit is een aanrader.
Nog een speciale dank aan mijn schoonmoeder voor de gezellige middag en de leuke show!
